Dedeciğim Ben Ben Geldim

Türkiye İzcilik Federasyonu tarafından organize edilen Çanakkale Milli Bilinç Kampına  5 TİFAKE kamp kurulum desteği ve 36 izci lider ile katılım sağladık.

21 Nisan akşamı yola çıkan izcilerimizle 22 Nisan’da rehber eşliğinde Çanakkale yi gezdi. Aynı günün akşamında Milli Bilinç faaliyeti için kamp alanına giren izcilerimizle çadırlarımızı kurup 25. Alay’daki yerimizi aldık.

23 Nisan kutlaması ile başlayan günde yaklaşık  beş bin izci tabloluk görüntüler oluşturdu.

Sargıyeri şehitlik yürüyüşü ile maneviyat depolayan izcilerimiz izcilik oyunları ile eğlenceli dakikalar geçirdi. Prof. Dr. Mehmet Çelik konferansı ile bilgilerini güncelledi, kendine çeki düzen verdi, nasıl bir millet olduğunu hatırladı. Daha bir coşku doldu içi Federasyon Başkanımızla söylediği marşlarda.

25 Nisan sabahı ise güneş başka bir doğdu Kocadere mevkiine. Bundan 103 yıl önce dedelerinin çıktığı o kutlu yolculuk için sabah 5 te başladı salâlar, top atışları ve mehter…

Gün şehadete doğuyordu sanki. Her izci bir Mehmet’ti artık 57. Alay içerisinde.  Bir emir bekliyordu sanki yiğitler 103.yil önceki gibi. Onlar gibi aldılar abdestlerini kıldılar namazlarını, yediler hamur kızartmalarını, içtiler un çorbalarını…

Saçları kınalandı dedeleri gibi yol boyunda. Dillerinde dualar başlarında kabalakları ile meydan okudu 103 yıl önceki sahneleri güncelleyerek oynamak isteyen hasımlarına…

Biz buradayız dediler. ‘Zemin kan kırmızı ay yıldızı ak / O mübarek bayrak işte bu bayrak’ diye inlettiler Çanakkale’yi…

Yol uzundu yol çetindi. Sarp yokuşlar, yürünmesi büyük sabır gerektiren dik inişler vardı. Ama asla pes etmeden yürüdüler yürüdüler….  Şehit dedelerinin imanı vardı yüreklerinde. O aşkla arşınladılar tek vücut gibi tek sıra halinde yolları. Sonrasında her otu sanki bir şehit olan her yeri şehit kokan bir vadiye ilerlediler. Orada öten kuşların bile ayrı bir ahenkle öttüklerine şahitlik ettiler. Vadinin tepeye doğru uzanan noktasında merdivenler karşıladı onları. Tek tek ve ağır ağır tırmandılar merdivenleri. Merdiven boyunca biraz kendilerine biraz dedelerine benzeyen yüzleri  görünce şaşırdılar… Ve sonra  öğrendiler onların o geceyi orada geçiren kendileri gibi izci olduklarını. Gıpta ile seyrettiler  Yarbay Hüseyin Avni Bey  şehitliğinde yatan izci ve liderleri. Birisi sessizce yanaşıp sordu orada kalan birine, ne gördün rüyanda liderim, diye. Cevap verdi lideri sesiz ve biraz da çekinerek: Selamları var izcilere(bizlere)…

Gün öğlene dönerken vardılar tekrar kamp alanına.. Ama artık bir tarafları Ezineli olmuştu. Bir tarafları Mehmet Çavuş. Bir tarafları Hüseyin Avni Bey…

Yola reva olup dönerken memleketlerine ne çok şey biriktirmişler heybelerinde anlatacak.

Ruhları şad mekanları cennet olsun.

Bir cevap yazın